PL

Ciężar właściwy wolframu, właściwości, marki i tabela wartości

Wolfram jest pierwiastkiem szóstej grupy układu okresowego pierwiastków chemicznych. Nazwa pochodzi od dwóch niemieckich słów: Wolf i Rahm, co łącznie tłumaczy się jako „wilcza piana”. Wolfram jest szarym metalem o jasnych odcieniach. Charakteryzuje się jako jeden z najbardziej trudno topliwych metali.

Tabela ciężaru właściwego wolframu

Ponieważ wolfram jest materiałem złożonym, samodzielne obliczenie jego ciężaru właściwego w warunkach polowych nie jest praktyczne. Takie obliczenia wykonuje się w specjalistycznych laboratoriach chemicznych. Średni ciężar właściwy wolframu jest jednak znany i mieści się w zakresie od 19,1 do 19,3 g/cm³.

Dla uproszczenia obliczeń poniżej przedstawiono tabelę z wartościami masy wolframu i jego ciężaru właściwego w zależności od jednostek miary.

Ciężar właściwy i masa 1 m³ wolframu w zależności od jednostek miary
Materiał Ciężar właściwy (g/cm³) Masa 1 m³ (kg)
Wolfram Od 19,1 do 19,3 Od 19100 do 19300

Właściwości wolframu

Wolfram jest metalem przejściowym o szarej barwie i jasnych odcieniach. Należy do najbardziej trudno topliwych metali. Z wyglądu przypomina stal. Obróbce mechanicznej poddaje się głównie po podgrzaniu, a wymagany reżim zależy od rodzaju obróbki.

Jeśli rozpatrywać ten metal z punktu widzenia zastosowania materiału, do jego najważniejszych cech należą:

  • bardzo duża gęstość, wynosząca 19,3 g/cm³;
  • bardzo wysoka temperatura topnienia, około 3422 °C;
  • akceptowalna rezystywność elektryczna wynosząca 5,5 μΩ*cm;
  • niski współczynnik rozszerzalności liniowej, około 4,5 x 10^-6 1/°C;
  • bardzo wysoka temperatura wrzenia wolframu, około 5555 °C;
  • niskie ciśnienie pary i mała szybkość parowania w wysokich temperaturach;
  • przewodność elektryczna około trzy razy niższa niż w przypadku miedzi.

Do wad ograniczających zastosowanie wolframu należą wysoka kruchość przy niskich temperaturach, duża gęstość oraz trudna obróbka. W wysokich temperaturach wymaga także ochrony przed utlenianiem; zwarty wolfram jest zwykle odporny na wiele kwasów w temperaturze pokojowej.

Marki wolframu

W zależności od dodatków i domieszek wolfram dzieli się na marki:

  • Wolfram marki WCh. Jest to czysty wolfram bez dodatku jakichkolwiek domieszek.
  • Wolfram marki WA. Jest to wolfram z dodatkiem aluminium i dodatkiem krzemowo-alkalicznym w celu nadania dodatkowych cech, takich jak wytrzymałość po wyżarzaniu, podwyższenie zakresu temperatur pierwotnej rekrystalizacji oraz zapewnienie stabilności kształtu w wysokich temperaturach.
  • Wolfram marki WM. Jest to wolfram z dodatkami torowymi i krzemowo-alkalicznymi, które nadają dodatkowe właściwości, takie jak wytrzymałość po wyżarzaniu i podwyższenie zakresu temperatur pierwotnej rekrystalizacji.
  • Wolfram marki WT. Jest to wolfram z torem, a dokładniej z tlenkiem toru, w formie dodatku poprawiającego właściwości emisyjne.
  • Wolfram marki WI. Jest to wolfram z itrem, a dokładniej z tlenkiem itru, w formie dodatku poprawiającego właściwości emisyjne.
  • Wolfram marki WL. Jest to wolfram z lantanem, a dokładniej z tlenkiem lantanu, w formie dodatku poprawiającego właściwości emisyjne.
  • Wolfram marki WR. Jest to stop renu i wolframu zwiększający plastyczność po obróbce w wysokich temperaturach, wytrzymałość po wyżarzaniu, zakres temperatur pierwotnej rekrystalizacji oraz rezystywność elektryczną.
  • Wolfram marki WRN. Ta marka wolframu nie zawiera dodatków, ale dopuszcza obecność domieszek w podwyższonej ilości.
  • Wolfram marki MW. Jest to stop wolframu i molibdenu, nadający podwyższoną wytrzymałość po wyżarzaniu przy zachowaniu plastyczności.

Najczęstsze pytania

Ile waży 1 m³ wolframu?

Przy 19,1-19,3 g/cm³ jeden metr sześcienny wolframu waży około 19 100-19 300 kg. To jeden z najcięższych metali technicznych.

Dlaczego wolfram stosuje się w wysokich temperaturach?

Ma bardzo wysoką temperaturę topnienia, niską prężność par i zachowuje wytrzymałość po nagrzaniu. Stosuje się go w elektrodach, grzałkach i stopach żaroodpornych.

Co ogranicza zastosowanie wolframu?

Główne ograniczenia to duża gęstość, kruchość w niskich temperaturach i trudna obróbka. W wysokich temperaturach ważna jest ochrona przed utlenianiem.