Ciężar właściwy niklu, jego właściwości, marki i tabela wartości

Nikiel jest pierwiastkiem chemicznym czwartego okresu i dziesiątej grupy układu okresowego. Prosty nikiel to dobrze kowalny i bardzo plastyczny metal przejściowy o białej barwie ze srebrzystym odcieniem.

Nazwa tego pierwiastka wiąże się z wydzielaniem gazów arsenowych podczas wytopu rudy. W niemieckiej mitologii tak nazywano złego ducha, który miał podrzucać górnikom zamiast miedzi rudę niklu.

Tabela ciężaru właściwego niklu

Masa tego materiału zależy od takiego parametru jak ciężar właściwy niklu. Ponieważ materiał jest złożony, obliczenie ciężaru właściwego niklu w warunkach polowych nie jest praktyczne. Procedurę tę wykonuje się w specjalistycznych laboratoriach chemicznych. Średni ciężar właściwy jest jednak znany i wynosi 8,9 g/cm³.

Dla ułatwienia obliczeń takich wskaźników jak masa niklu i jego ciężar właściwy poniżej przedstawiono tabelę z tymi wartościami oraz innymi przeliczeniami dla różnych jednostek.

Właściwości niklu

Nikiel w zwartej postaci jest bardzo plastyczny i dobrze poddaje się obróbce ciśnieniowej. Materiał ten nie matowieje pod wpływem powietrza. Temperatura topnienia niklu wynosi 1453 °C, a temperatura wrzenia od 2730 do 2915 °C. Nikiel należy do grupy metali ciężkich.

Do głównych właściwości należą:

• rezystywność elektryczna wynosi 0,0684 μΩ·m;
• gęstość materiału wynosi 8,902 g/cm³;
• masa atomowa materiału wynosi 58,69 u;
• ciepło właściwe wynosi 0,443 J/(K·mol);
• objętość molowa wynosi 6,6 cm³/mol;
• przewodność cieplna wynosi 90,9 W/(m·K).

Najbardziej trwałym stopniem utlenienia niklu jest +2. Otrzymywany tlenek niklu jest przy tym silnym utleniaczem. Materiał ten charakteryzuje się bardzo dobrą odpornością korozyjną, w tym na zasady, wodę, kwasy i powietrze. Właściwość tę zapewnia zdolność niklu do pokrywania się warstwą ochronną. Nikiel rozpuszcza się w gorącym stężonym kwasie siarkowym oraz w rozcieńczonym kwasie azotowym. W połączeniu z tlenkiem węgla tworzy bardzo trujący i lotny karbonyl. W postaci proszku nikiel się pali, w pozostałych przypadkach nie.

Marki niklu

We współczesnym przemyśle istnieje wiele różnych rodzajów niklu. Do podstawowych należą:

• Grupa N0 i N1. Nikiel pierwotny z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż odpowiednio 99,3% i 99,93%. Ten rodzaj jest produkowany w postaci pasów, płyt i arkuszy otrzymywanych w procesie elektrolizy.
• Grupa N2, N3 i N4. Nikiel pierwotny z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż odpowiednio 99,8%, 99,93% i 99,93%. Ten rodzaj jest produkowany w postaci granulek, płyt, odcinków, pasów, wlewków i arkuszy katodowych otrzymywanych przez przetop, rafinację ogniową, prasowanie i elektrolizę.
• Grupa NP1, NP2, NP3 i NP4. Nikiel półfabrykatowy z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż odpowiednio 99,99%, 99,5%, 99,3% i 99%. Ten rodzaj jest produkowany w postaci prętów, pasów, arkuszy, drutu i taśm.
• Grupa NPA1 i NPA2. Anodowy nikiel półfabrykatowy z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż odpowiednio 99,7% i 99%.
• Grupa NPAN. Anodowy nikiel półfabrykatowy niepasywujący się z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż 99,4%, produkowany w postaci wyrobów: prętów oraz arkuszy. Grupa ta charakteryzuje się brakiem warstwy o dużym oporze.
• Grupa NK0 i NK2. Nikiel krzemowy z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż 99,4%. Produkowany wyłącznie jako wyrób w postaci drutu.
• Grupa NMts1, NMts2, NMts2,5 i NMts5. Nikiel manganowy z zawartością samego materiału i kobaltu nie mniejszą niż 98,5%. Produkowany wyłącznie jako wyrób w postaci drutu.