Ciężar właściwy fluoroplastu. Rodzaje fluoroplastu i ich charakterystyka

Fluoroplast, bardziej znany konsumentom pod nazwą „teflon”, został odkryty przez amerykańską firmę Kinetic Chemicals w 1938 roku. Tetrafluoroetylen w stanie gazowym przypadkowo odkrył chemik Roy Plunkett. Gdy gaz wtłoczono do cylindra pod ciśnieniem, w procesie polimeryzacji powstał biały proszek o wyjątkowych właściwościach.

Charakterystyka i obszar zastosowania fluoroplastu

Jego podstawowe przeznaczenie wynikało z unikalnych właściwości dielektrycznych. Jednocześnie dodatkowe cechy, takie jak:

• niewielki ciężar właściwy fluoroplastu,

• duży zakres tolerowanych temperatur,

• plastyczność,

• wytrzymałość,

• odporność na wilgoć,

• niska adhezja powierzchni, czyli możliwość samooczyszczania,

• odporność na promieniowanie ultrafioletowe i jonizujące,

• odporność na zużycie i działanie ścierne,

• bioobojętność,

• prostota obróbki

umożliwiły stosowanie materiału w bardzo różnych sferach. Jest powszechnie używany w życiu codziennym, przemyśle spożywczym, motoryzacji, medycynie i innych gałęziach produkcji. Z fluoroplastu wykonuje się wiele otaczających nas wyrobów. Są to między innymi:

• izolacja przewodów, węże, rury, różne pojemniki i żyłki,

• nietkane materiały niepalne, tkaniny techniczne i folie ochronne,

• membrany odporne na temperaturę, łożyska, elementy części samochodowych,

• części pomp i stacji mieszających, zawory, komponenty wodociągowe,

• elementy stosowane przy produkcji instalacji kablowych i kondensatorów,

• rurociągi wysokociśnieniowe do chemicznie aktywnych środowisk i inne wyroby.

Przy dopuszczalnych warunkach eksploatacji fluoroplast nie szkodzi organizmom żywym. Do negatywnych cech można zaliczyć:

• konieczność użycia drogiego sprzętu do spajania form,

• potrzebę silnej wentylacji wyciągowej podczas obróbki materiału,

• po przekroczeniu granicznie wysokich temperatur polimer staje się niebezpieczny dla zdrowia człowieka.

Rodzaje fluoroplastu

Wyróżnia się kilka marek tego polimeru w zależności od liczby monomerów łańcucha i rozmiaru cząsteczek. Ciężar właściwy, czyli gęstość fluoroplastu, wynosi od 1700 do 2240 kg/m³ w zależności od rodzaju. Wyróżnia się następujące rodzaje fluoroplastu:

• F4 - materiał maksymalnie gęsty, małoporowaty, hydrofobowy, odporny na temperatury do +260 °C.

• F3 - mniej odporny chemicznie i termicznie, ale gęstszy niż F4; topi się, co pozwala wygodniej wykorzystywać go w procesie odlewania i prasowania, ma dobrą adhezję do metali i często jest stosowany jako powłoka antykorozyjna.

• F2 - odporny na ścieranie, nie zawiera plastyfikatorów, jest wytrzymały, stosowany do agresywnych środowisk oraz produkcji rur i pojemników.

• F40 - wytrzymały, odporny na wrzące kwasy i niektóre rozpuszczalniki, nie pali się, nie przepuszcza promieniowania UV ani promieniowania jonizującego.

Formy fluoroplastów mogą być bardzo różnorodne. Należą do nich kręgi, płyty, arkusze, folie, pręty, granulaty i proszki.

Najbardziej rozpowszechnione są:

• Fluoroplast arkuszowy. Masa arkusza o wymiarach 1000 mm x 1000 mm i grubości 1 mm wynosi 2,5 kg.

• Fluoroplast w prętach jest wygodnym półfabrykatem do wykonywania różnych części. Orientacyjna masa fluoroplastu w postaci pręta o długości 1000 mm i średnicy 10 mm wynosi 0,18 kg.