Ciężar właściwy miedzi, właściwości, zastosowanie oraz tabela wartości
Miedź jest pierwiastkiem czwartego okresu jedenastej grupy układu pierwiastków. W prostej postaci miedź jest plastycznym materiałem przejściowym o różowym albo złocistym odcieniu.
Miedź jest jednym z pierwszych materiałów opanowanych przez człowieka dzięki stosunkowo niskiej temperaturze topnienia i dostępności. Materiał ten należy do siedmiu metali znanych już w starożytności. W postaci samorodków miedź występuje częściej niż żelazo, srebro czy złoto. Nazwa chemiczna miedzi, Cuprum, pochodzi od nazwy wyspy Cypr.
Tabela ciężaru właściwego miedzi
Ponieważ miedź jest materiałem złożonym, samodzielne obliczenie jej ciężaru właściwego w warunkach terenowych nie jest możliwe. Takie obliczenia wykonuje się w specjalnych laboratoriach chemicznych. Znany jest jednak średni ciężar właściwy miedzi, mieszczący się w zakresie od 8,63 do 8,8 g/cm³.
Aby obliczyć masę miedzi i uprościć rachunki, poniżej znajduje się tabela z wartościami ciężaru właściwego oraz takiego parametru jak masa miedzi w zależności od jednostek miary.
| Materiał | Ciężar właściwy (g/cm³) | Masa 1 m³ (kg) |
| Miedź | Od 8,63 do 8,8 | Od 8630 do 8800 |
Właściwości miedzi
Miedź jest metalem plastycznym o różowym albo złocistym odcieniu. W kontakcie z powietrzem pokrywa się warstwą tlenkową o czerwonym lub żółtawym odcieniu, a w prześwicie ma kolor niebieskozielonkawy.
Materiał ten, obok cezu, złota i osmu, jest metalem o wyraźnym zabarwieniu, różniącym się od srebrzystej lub szarej barwy większości innych metali. Miedź tworzy sieć regularną ściennie centrowaną.
Materiał ten ma bardzo dobrą przewodność elektryczną, zajmując pod tym względem drugie miejsce po srebrze, a także wysoką przewodność cieplną. Miedź ma wysoki temperaturowy współczynnik oporu. Zaliczana jest do grupy diamagnetyków.
Miedź stosuje się także w składzie stopów cynku i mosiądzu, cyny i brązu, niklu i miedzioniklu oraz niektórych innych.
Pierwiastek ten słabo podlega działaniu powietrza przy braku dwutlenku węgla i wilgoci. Miedź jest słabym reduktorem, który nie reaguje z wodą i rozcieńczonym kwasem solnym. Może przechodzić do roztworu pod działaniem kwasów nieutleniających w obecności tlenu, a także w środowiskach amoniakalnych i cyjankowych. Dobrze utlenia się w kontakcie z kwasem azotowym i stężonym kwasem siarkowym, tlenem, chalkogenami, tlenkami niemetali, wodą królewską i halogenami. Przy ogrzewaniu reaguje z halogenowodorami.
Miedź jest szeroko stosowana od dawnych czasów. Jej cechy wyróżniające do dziś należą do najlepszych, co sprawia, że miedź jest jednym z najczęściej używanych materiałów. Do głównych sfer zastosowania należą:
- Wykorzystanie w elektrotechnice do produkcji różnego rodzaju przewodów, kabli i innych przewodników
- Stosowanie miedzi w tworzeniu różnych urządzeń odprowadzających ciepło i wymienników ciepła
- Produkcja rur z miedzi
- Wykorzystanie miedzi w różnego rodzaju stopach
- Stosowanie miedzi w stopach jubilerskich
- Wytwarzanie nadprzewodników
- Zastosowanie jako katalizator acetylenu
- Szerokie wykorzystanie w pracach architektonicznych
Najczęstsze pytania
Czy gęstości materiału miedzi można używać do dokładnych obliczeń?
Wartości gęstości i masy materiału miedzi w tym artykule są wartościami referencyjnymi. Nadają się do wstępnych szacunków, ale obliczenia projektowe, budowlane, produkcyjne i inne obliczenia krytyczne trzeba sprawdzać na podstawie norm, kart technicznych materiału albo wyników pomiarów.
Dlaczego rzeczywista masa materiału miedzi może różnić się od tabeli?
Rzeczywista masa materiału miedzi zależy od składu, wilgotności, temperatury, porowatości, wielkości frakcji, klasy materiału i warunków pomiaru. Dlatego rzeczywiste wartości mogą różnić się od średnich danych tabelarycznych.
Jak obliczyć masę materiału miedzi na podstawie gęstości?
Do obliczenia orientacyjnego użyj wzoru: masa = gęstość x objętość. Jeśli gęstość materiału miedzi jest podana w kg/m³, a objętość w m³, wynik będzie w kilogramach.