Ciężar właściwy farby. Masa 1 litra farby

Farby w budownictwie stosuje się nie tylko w celach dekoracyjnych, lecz także jako ochronę powierzchni przed niekorzystnym działaniem czynników zewnętrznych. Wymagania wobec farb do podłóg, ścian, grzejników i sufitów są różne. Różny jest także ich skład chemiczny, przeznaczenie i miejsce użycia.

Rodzaje farb

Wszystkie farby używane obecnie w budownictwie i wykończeniu można podzielić na kilka dużych grup:

• Farby emulsyjne.

Do tej kategorii należą składy, których podstawą jest stabilna emulsja wody, spoiwa i barwnika. Farby wodno-emulsyjne, zależnie od podstawy, mogą być:

• akrylowe,

• mineralne,

• silikatowe,

• silikonowe.

Z farbami emulsyjnymi pracuje się łatwo: dobrze zmywają się z rąk i narzędzi, szybko schną, nie mają ostrego zapachu i tworzą przyjemną fakturę. Wyschnięta powierzchnia jest dość odporna na wilgoć, szczególnie w przypadku farb ze specjalnymi dodatkami, takimi jak silikon, lateks albo szkło wodne w farbie silikatowej. Takie farby nie rozwarstwiają się, powierzchnie nadal przepuszczają parę, a specjalne farby zewnętrzne mogą być odporne na mróz, wilgoć, promieniowanie słoneczne i czyszczenie szczotką.

Odmianą farb emulsyjnych są farby dyspersyjne. Ich cechą jest podwyższona odporność na wilgoć. Należy je nakładać w temperaturze wskazanej przez producenta.

• Farby alkidowe.

Spoiwo w farbach tej kategorii stanowią żywice alkidowe. Wyróżnia się:

• farby emaliowe,

• farby olejne.

Farby alkidowe są odporne na czynniki atmosferyczne, światło i wodę. Można nimi malować powierzchnie drewniane i metalowe, a także tynkowane ściany wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń.

Farby alkidowe i olejne mogą schnąć dłużej niż kompozycje wodne. Podczas nakładania i wysychania produkty rozpuszczalnikowe emitują lotne związki organiczne, dlatego trzeba pracować przy dobrej wentylacji i zgodnie z instrukcją producenta. Jako rozpuszczalniki stosuje się benzynę lakową, terpentynę i podobne produkty; benzyna nie nadaje się do każdej farby.

• Farby silikatowe. Ich podstawą jest szkło wodne rozcieńczane wodą. Do tej kategorii można zaliczyć farby wapienne i inne mineralne, na przykład na bazie cementu. Przygotowuje się je bezpośrednio przed użyciem.

Właściwości farb silikatowych:

• słaba kompatybilność z innymi rodzajami farb,

• wysoka paroprzepuszczalność powłoki mineralnej przy odpowiednim podłożu,

• przepuszczalność wilgoci przez luźniejszą strukturę wyschniętej warstwy,

• odporność na wahania temperatury.

Farby silikatowe stosuje się głównie na podłożach mineralnych: tynku, betonie, cegle i fasadach, jeśli dopuszcza to konkretny produkt. Ze względu na alkaliczny charakter szkła wodnego trzeba pracować z nimi ostrożnie, chroniąc skórę i oczy.

Wyróżnia się również inne odmiany farb. W pomieszczeniach przemysłowych stosuje się na przykład farby epoksydowe do miejsc o wysokiej wilgotności, między innymi przy basenach, a także farby poliuretanowe do powłok o podwyższonej odporności na ścieranie.

Farby można klasyfikować według różnych zasad:

• według typu spoiwa, na przykład olejne, silikatowe, akrylowe, silikonowe, epoksydowe,

• według typu rozcieńczalnika, na przykład woda albo rozpuszczalniki,

• według obszaru zastosowania, na przykład przemysłowe, samochodowe, artystyczne albo budowlane,

• według wyglądu pomalowanej powierzchni, na przykład matowe, półmatowe i błyszczące,

• według przeznaczenia zależnego od materiału powierzchni.

Masa farby

Gęstość farby jest ważnym parametrem technicznym. Różne rodzaje farb mają różną gęstość. Wartości ciężaru właściwego podano w tabeli poniżej.

Tabela masy farby