Reçinenin özgül ağırlığı, özellikleri, modifikasyonu ve değer tablosu

Reçine, geniş bir doğal ve sentetik malzeme sınıfının adıdır. İnşaatta, onarımda ve sanayide özellikle epoksi, polyester, fenol-formaldehit ve diğer sentetik reçineler yaygın olarak kullanılır. Kürlendikten sonra iyi yapışma ve kimyasal dayanım gösteren sağlam polimer malzemeler oluştururlar.

Reçinenin özellikleri türüne, sınıfına, bileşimine, dolgu ve sertleştirici miktarına ve kürlenme koşullarına bağlıdır. Bu nedenle kesin yoğunluk ve ağırlık değerleri ilgili malzemenin teknik belgesinden öğrenilmelidir.

Reçinenin ağırlığı ve özgül ağırlığı

Sıvı reçinenin ortalama referans özgül ağırlığı çoğunlukla yaklaşık 1,07 g/cm³ kabul edilir. Buna göre 1 m³ böyle bir reçine yaklaşık 1070 kg ağırlığındadır. Modifiye bileşimlerde, dolgulu reçinelerde ve kürlenmiş malzemelerde değer belirgin ölçüde farklı olabilir.

Reçinenin özgül ağırlığı ve 1 m³ ağırlığı

Reçinenin özellikleri

Reçineler metallere, betona, ahşaba, cama ve diğer malzemelere güçlü biçimde yapışabilir. Kürlenmiş birçok reçine suya, bazlara, tuzlara ve bazı kimyasal maddelere dayanıklıdır; ancak direnç her zaman ilgili bileşime ve kullanım koşullarına bağlıdır.

Reçineler şeffaf, sarımsı veya kahverengi; viskoz sıvı ya da katı kütle hâlinde olabilir. Renk, viskozite ve kürlenme süresi reçine türüne, katkılara ve sıcaklığa bağlıdır.

Özel dolgu maddesi içermeyen saf epoksi reçineler için yaklaşık değerler şöyledir:

• elastisite modülü yaklaşık 3000-4500 MPa;
• çekme dayanımı yaklaşık 70-90 MPa;
• birçok bileşimin yoğunluğu yaklaşık 1,1-1,2 g/cm³.

Kürlenmemiş reçineler, sertleştiriciler ve çözücüler cildi, solunum yollarını ve gözleri tahriş edebilir. Çalışırken eldiven kullanılmalı, ortam havalandırılmalı ve üreticinin talimatlarına uyulmalıdır. Tamamen kürlendikten sonra malzeme genellikle çok daha kararlı olur; ancak güvenlik yine bileşime bağlıdır.

Reçinenin modifikasyonu

Reçineler kolaylıkla modifiye edilebilir. Genellikle fiziksel ve kimyasal modifikasyon olarak iki yöntemden söz edilir.

Fiziksel modifikasyon, ana reçineyle yeni kimyasal bağlar oluşturması zorunlu olmayan katkıların eklenerek malzeme özelliklerinin değiştirilmesidir. Örneğin kauçuk katkılar darbe tokluğunu; mineral dolgular ise sertliği, ısı direncini, aşınma veya morötesi ışın dayanımını artırabilir.

Kimyasal modifikasyon, polimer yapısının değiştirilmesi veya tepkimeye girebilen bileşenlerin eklenmesidir. Bu katkılar esnekliği, yangın ve su direncini, yapışmayı veya sürtünme önleyici özellikleri artırabilir; ancak aynı anda başka özellikleri azaltabilir. Bu nedenle reçine bileşimi kullanım koşullarına göre seçilir.