Ciężar właściwy bazaltu, jego właściwości, charakterystyka i masa

Bazalt jest wylewną skałą magmową, składającą się z minerałów rudnych, magnetytu i tytanomagnetytu, zasadowego plagioklazu, minerałów żelazowo-magnezowych, a także stosunkowo rzadko oliwinu, nefelinu i leucytu. W zależności od rozmiarów kryształów i właściwości bazalt zwykle dzieli się na:

• Doleryt, który występuje w odmianach drobno-, średnio- i gruboziarnistych
• Anamezyt, który występuje tylko w jednej odmianie - drobnoziarnistej
• Porfiryt, który różni się od standardowych odmian zmianami wywołanymi wtórnymi procesami hydro- i termicznymi. Nosi także inną nazwę - porfiryt diabazowy

Bazalt wykorzystuje się głównie w postaci naturalnej. Możliwe jest jednak zastosowanie po procesie topienia odmian skał bazaltowych o podwyższonej zasadowości. Taki bazalt nazywa się bazaltem topionym. W odróżnieniu od naturalnego ma drobniejszą strukturę i cechuje się wysoką odpornością na uszkodzenia mechaniczne, odpornością chemiczną i termiczną oraz dobrymi właściwościami elektroizolacyjnymi.

Tabela ciężaru właściwego bazaltu

Ponieważ bazalt jest złożoną skałą, obliczenie jego ciężaru właściwego samodzielnie metodą ręczną bez specjalnego sprzętu jest niemożliwe. Służą do tego specjalne laboratoria chemiczne. Dla większości prac wystarcza jednak wskaźnik średniego ciężaru właściwego. Dla naturalnego bazaltu ciężar właściwy wynosi od 2,7 do 3,2 g/cm³. W przypadku szkła bazaltowego wskaźnik jest nieco inny i wynosi od 2,7 do 2,85 g/cm³.

Dla wygody wyszukiwania potrzebnych parametrów i obliczania wymaganych wartości poniżej znajduje się tabela takiego parametru jak masa bazaltu.

Właściwości bazaltu

Struktura bazaltu jest porfirowa albo afiryczna. W naturalnej postaci występuje jako masa szklista i skrytokrystaliczna. Tekstura jest przeważnie masywna, rzadziej porowata, żużlowata i pęcherzykowa. Masa stanowi nierozkrystalizowane szkliwo wulkaniczne, powszechnie przesiąknięte cząstkami magnetytu oraz mieszaniną mikroskopijnych wydzieleń piroksenu, oliwinu i plagioklazu, rzadziej hornblendy.

Charakterystyczną cechą bazaltu jest sześciokątno-pryzmatyczna budowa słupowa. Słupy osiągają dziesiątki metrów długości i są ustawione prostopadle do powierzchni. W górnych częściach pokryw bazaltowych porowatość wzrasta wskutek usuwania gazów wulkanicznych z lawy.

Pod względem właściwości bazalt ma następujące wskaźniki:

• Gęste odmiany mają zwykle niską porowatość, natomiast bazalt porowaty lub zwietrzały może mieć wartości wyraźnie wyższe
• Nasiąkliwość zależy od porowatości i spękania; dla zwartego kamienia jest mała, a dla odmian porowatych i kruszywa bazaltowego może być większa
• Wytrzymałość na ściskanie suchego bazaltu od 2640 do 3200 kg/cm², mokrego bazaltu 2500 kg/cm², diabazu od 1800 do 2700 kg/cm², bazaltu topionego od 3000 do 9158 kg/cm²