Ciężar właściwy wapienia i jego główne cechy

Wapień jest skałą węglanową złożoną z kalcytów i domieszek. Najczęściej zawartość domieszek nie przekracza 5%; należą do nich dolomity, cząstki piasku i gliny oraz substancje organogeniczne. W przeszłości wapień był szeroko stosowany do wykonywania rzeźb i sztukaterii oraz do budowy budynków i twierdz.

W naturze występuje wiele odmian wapienia. Głównym kryterium klasyfikacji wapienia jest miejsce oraz czynniki, które wpłynęły na jego powstanie. Dlatego dzieli się go na 3 grupy: organogeniczną, chemogeniczną i klastyczną. Najszerzej stosowane są wapienie z pierwszej, organogenicznej grupy, w tym kreda i wapień muszlowy.

Główne właściwości fizyczne i chemiczne wapienia

Wapień ma wiele odmian, dlatego jego właściwości fizyczne i chemiczne mogą się zauważalnie różnić. Główne wskaźniki pokazano w tabeli.

Niektóre znaczące różnice wartości wymagają wyjaśnienia. Najmniejsza masa objętościowa wapienia wynosi 1,65 g/cm³ i jest typowa dla odmian oolitowych. Mniej porowaty wapień mikrodrobnokrystaliczny różni się od wapienia muszlowego, którego porowatość może dochodzić do 32%. Jednym z najważniejszych wskaźników jest wytrzymałość na ściskanie suchego materiału: wartości wahają się od 10-60 kg/cm² dla wapieni muszlowych do 2500-3000 kg/cm² dla wapieni mikrodrobnokrystalicznych. Najczęściej parametr ten wynosi 250-600 kg/cm².

Wapień jest szeroko stosowany w różnych dziedzinach przemysłu. Używa się go przy produkcji szkła, papieru i cukru, a także w metalurgii i przemyśle chemicznym. Najszersze zastosowanie wapień ma w budownictwie. Odgrywa ważną rolę jako kamień cięty, duże bloki, kruszywo do mieszanek betonowych, pigment do prac malarskich oraz surowiec do wapna i mieszanek cementowych.